Vrijheid!

Vandaag is het feest!
Bevrijdingsdag. Zeker een mooie dag. Het is nog droog gebleven ook!

Wij hebben het geluk om toevallig in Nederland te zijn geboren en op te groeien in vrijheid en alle keuzemogelijkheden die daarbij horen. Daar hebben wij niets voor hoeven doen. De generaties voor ons hebben daar echter hard voor gevochten.

Alhoewel? Nog altijd wordt er, ook in Nederland, gevochten voor vrijheid. De vrijheid om te zijn wie je bent. Homo, moslim, atheïst of misschien gewoon net even anders dan de meesten.

Vrijheid is een breed begrip. Vandaag vieren we de bevrijding uit bezetting. Maar wij verbinden een groot aantal betekenissen aan het woord vrijheid. Voor wie niet in oorlog is bepalen deze vrijheden het dagelijks leven. Ik denk dan bijvoorbeeld aan persoonlijke, intellectuele en politieke vrijheid.

En daar gaat het bij mij mis.
Hoewel is eigenlijk vind dat ik vandaag blij moet zijn met alles wat is ik heb, benadrukt vandaag mijn gevoel van onvrijheid.
Het gevoel van wel willen, maar niet kunnen. Het gevoel van opgesloten zitten in mijn zieke lichaam. Gevangen en (nog) geen kaartje `verlaat de gevangenis` in zicht. Zeker niet zonder te betalen.

Gevangen zitten kan soms ook in mijn eigen huis, zoals vorige week. Vier dagen verplicht binnen gezeten, omdat ik ´kapot´ was. Zomaar een meltdown van mijn lichaam, omdat het niet gezond is. Al mijn afspraken moeten afzeggen. Gevangen door verdriet en mijn gevoel van onmacht. Ik moet mij overleveren aan… ja, aan wat eigenlijk? Rust? Een week om snel te vergeten.

Gelukkig knap ik nu weer aardig op, heb ik goede dagen en doe ik leuke dingen.
Afgelopen dinsdag was bijvoorbeeld een goede dag. Die avond ben ik naar een concert geweest, in de Leidse schouwburg. Een geweldige avond gehad!
Ik betaal daar wel een prijs voor. De hele dag voor het concert moet ik rust nemen en energie sparen. De dag daarna kan ik niets. En niets betekent bij mij niets, dus thuis in bed of op de bank. Maar dat vind ik het waard!

Een goede dag betekent bijvoorbeeld ook iets kunnen doen voor de patiëntenvereniging. Sinds kort doe ik daar vrijwilligerswerk. Ik word echt heel blij van het feit dat ik iets kan doen, dus het is een goede ontwikkeling. Maar ook hiervoor betaal ik een prijs.
Gistermiddag heb ik samen met 1 andere persoon, bij mij thuis, zonder muziek of andere afleiding ´gewerkt´. Na drie uurtjes was ik kapot, mijn collega heb ik de deur uit gezet en ik heb eerst een uur geslapen voordat ik weer iets kon gaan doen. De spullen opruimen bijvoorbeeld, om dan weer verder te rusten op de bank. Ik ben blij dat ik het gevoel heb een waardevolle bijdrage te kunnen leveren, maar verdrietig over het feit dat ik hierin zo word beperkt.
Dit zijn mijn goede dagen.

Soms (misschien wel vaak ) wil ik even een ander lichaam. Eentje waarin ik vol energie het leven kan omarmen. Na afloop van de dag supermoe van al het doen.
Rennend over strand, fietsend door de bossen, werkend met collega´s aan iets moois en nuttigs, reizend over de hele wereld, altijd present op feesten en partijen van vrienden en familie, elke film gezien en elk concert bezocht en vooral tijd doorbrengen met mijn vrienden. In alle vrijheid!

Vaak krijg ik complimenten over de positieve draai die ik kan geven aan mijn situatie. Meestal lukt dat ook, niet zozeer als keuze, maar als enige optie om een leuk leven te hebben. Vandaag is het tijd voor aandacht aan de grote inperking van mijn vrijheid door ziekte. De realiteit en acceptatie daarvan.
Alleen dan kan ik geluk ervaren, genieten van het nu en werken aan mooie toekomst.